X
تبلیغات
هزارجريب و روستاي پارسا

هزارجريب و روستاي پارسا
اولین وبلاگ پارسا: روستايی در دل طبیعت رشته کوههای البرز شرقی با 2300 سال قدمت  
قالب وبلاگ


 

[ شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1392 ] [ 10:49 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 متولدین خرداد ماه

 

پیشاپیش تولدتان مبارک

 

نام

نام خانوادگی

نام پدر

تاریخ تولد

سید رسول

موسوی پارسایی

میرنبی

۰۱/۰۳

سیدمهدی

موسوی پارسایی

سید تقی

۰۳/۰۳

ا

رئیسی پارسایی

کربلایی محمد

۰۳/۰۳

سید علی

موسوی پارسایی

سید احمد

۱۲/۰۳

سید قربان

موسوی پارسایی

میر باقر

۱۸/۰۳

ا

موسوی پارسایی

سید علی

۲۲/۰۳

سیده ز

موسوی پارسایی

میر رحیم

۲۱/۰۳/۱۳۵۷

سیده ا

موسوی پارسایی

میر رحیم

۰۱/۰۳/۱۳۴۸

[ دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1392 ] [ 13:4 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

 

منزل میرشجاع و سید اسحاق میری

حسنیه پارسائیها در سفید چاه

بخاری هیزمی منزل سید حسین

کوچه  پایین محله بعد از سه راه عباسعلی

منزل  مرحوم سید جلال

منزل میرنبی

حیاط منزل عباس دایی مشرف به خانه های مشهدی رمضان و رضا رییسی و میر شجاع و سید اسحاق

منزل میر یونس

ابتدای روستا معروف به خطه سر

 

کوچه میر قاسمی

ورودی خانه های میر ابوطالب میر داوود و میر یعقوب و میر زین العابدین  و سید حسین و میر یوسف و کربلایی محمد 


سه راه مسجد سر    ابتدای کوچه میر یونس


چشمه سید محله

منزل میر یعقوب


منزل سید عبدالله و ابتدای ورودی منزل میر یوسف و کربلایی محمد

منزل سید حسین

منزل مرحوم میر ابوطالب

منزل مرحوم میر داوود

 

منزل میر زین العابدین

کوچه میر یونس

حمام پارسا

منزل میر باقر

منزل ولی الله

 

خیابان اصلی شهید محمد علی وهاب زاده

منزل میر رحیم

منزل رضا رییسی

منزل سید اسحاق

منزل مرحوم مشهدی رمضان

منزل حاج  میر یوسف


منزل مشهدی حامد

[ دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1392 ] [ 9:8 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 

خانوادهای محترم رئیسی

 

درگذشت مادر بزرگوارتان معصومه صفری پارسایی موجب تاسف فراوان گردید

مردم روستای پارسا   ضمن عرض تسلیت در  مصیبت  وارده  با شما همدردی نموده و  از خداوند متعال،  صبر و شکیبایی برای خانواده محترمتان  مسالت دارند.


زندگینامه ای مختصر از مرحومه

متولد روستای پارساست و در  قبرستان سفید چاه به خاک سپرده شد 

 پدرش کربلایی علیجان ابن صفر قلی سالیکندی و مادرش سیده کبری بنت میر حیدر می باشد

همسرش مرحوم مشهدی رمضان بود و دارای پنج فرزند پسر و دو دختر می باشد

به علت تصادف رانندگی به دیار باقی شتافت    روحش  شاد

 


پیشنهاد

 از هیئت امنای روستا تقاضا دارم صندوقی به ازای پرداخت خانواری  ۵ هزار تومان در بین اهالی ایجاد گردد تا  به خانواده های متوفی کمکی شود که فقط غم از دست رفتن عزیزشان را داشته باشند و بتوانند در زمان مناسب چه به صورت قسط و یا تسویه کامل آن را پرداخت نمایند .

[ یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1392 ] [ 9:14 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 
 متولدین ماه اردیبهشت
 
 
 
تولدتان مبارک
 
 
 
 

نام

نام خانوادگی

نام پدر

تاریخ تولد

سید علی

موسوی پارسایی

سیدرضی

۰۷/۰۲

سیدمحمد

موسوی پارسایی

سیدرضی

۱۱/۰۲

سیدمرتضی

موسوی پارسایی

سیدتقی

۲۱/۰۲

سید رضی

موسوی پارسایی

میر رحیم

۲۶/۰۲

م

صفری پارسایی

دوستعلی

۲۹/۰۲

سیدمحمد

موسوی پارسایی

سیدحمزه

۱۰/۰۲

 

 

[ دوشنبه نهم اردیبهشت 1392 ] [ 8:1 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

پارسائیان به خاک سپرده شده در سفید چاه 

(۷۲ نفر)

نام نام پدر تولد وفات
طیبه رایجی ملاعلی ۱۲۹۶ ۱۴/۰۵/۱۳۸۳
حاج حسین وهابزاده وهاب ۱۰/۱۲/۱۲۷۸ ۰۲/۰۶/۱۳۸۰
کربلایی محمد گل علی ۱۲۸۸ ۵/۱۱/۱۳۷۵
گل علی الله قلی ۱/۰۷/۱۳۶۱
سیدحمزه میرمحمد ۱۴/۰۹/۱۳۲۶ ۰۸/۰۷/۱۳۸۹
مشهدی رمضان الله قلی ۱۳۰۴ ۳۰/۰۴/۱۳۸۶
صدقه رایجی ملا علی ۱۳۰۹
سیده خاتون (مادر کربلایی رسول) سید حسن ۱۳۵۰
سیده ام البنین(مادر عمه خاتون ارضتی) میرهدایت ۱۳۴۸
میر داوود میر کریم ۱۹/۰۶/۱۳۱۳ ۲۱/۱۲/۱۳۸۳
سیده زینب سید جلال ۱۱/۰۱/۱۳۵۴
سیده رقیه سیدجلال ۰۷/۱۱/۱۳۶۴
میر رضی میرسلیمان ۸/۱۰/۱۳۵۶
سیده صغری میریونس ۱۳۶۲
سیده کلثوم میر حیدر ۱۳۴۶ش - ۱۳۸۷ م
میرحیدر ولد میرمحمد ۱۳۸۰ م
سیده کبری میرحیدر ۲۱/۰۹/۱۳۶۵
هاجرخاتون همسر میرقاسم میرهدایت ۱۳۳۰م
ام لقمان میر فتح الله ۱۳۰۳ ۱۷/۰۹/۱۳۷۰
میرقاسم میر بابا ۱۳۴۰م
سیدحسین میربابا
میر نصرالله میرابوطالب
مشهدی شعبان الله قلی ۷/۰۳/۱۳۰۶ ۲۷/۱۲/۱۳۷۶
نورعلی محمدصادق ۱۳۱۲ ۱۳۳۲
سیدبگم همسر محمد صادق و مادر سکینه سیدحسن
میر مصطفی میر فتح الله
میر فتح الله میر هدایت
میر سعدالله میر ولی الله ۱۳۰۷ ۱۴/۰۹/۱۳۷۹
سیده فضه خاتون سید حسن
سیده نجیبه میر محمد علی ۱۳۰۶
میر افضل میر مفید ۱۳۰۴
سید عبدالله میر افضل ۱۲۸۳ ۲۲/۰۵/۱۳۷۵
سید فاطمه میر سلیمان ۱۳۴۷
سیده ام لیلا میر فتح الله ۱۳۴۷
علیجان صفرقلی ۱۰/۰۵/۱۲۶۰ ۲۰/۰۹/۱۳۷۱
تاج خاتون میر ولی الله ۰۳/۰۷/۱۲۷۷ ۰۳/۰۷/۱۳۰۶
سیده صغری سید اسدالله
میر یحیی سید اسدالله
سید جعفر میر افضل ۰۲/۰۸/۱۳۶۸
میر رضا میر محمد علی ۱۰/۱۱/۱۲۹۷ ۲۸/۰۴/۱۳۸۸
سید زهرا میر رضا
سید نساء  سید موسی ۰۷/۱۲/۱۳۲۸
فاطمه  صغری کربلایی رضا
سید آقا سید موسی
مشهدی محمد صادق گلعلی ۱۳۳۸
سید اسماعیل میر کریم ۱۳۴۰
سید علی میر فتح الله
عبدالواحد عبدالوهاب
سید بی بی میر عسگری

میر یحیی سید باقر
میر سلیمان میر رضی
سید بابا میر فتح الله
زبیده خاتون محمد ابراهیم
میر کریم میر محمد علی
سید سکینه حاج سید رضا
حاج مفید میر افضل ۱۲۷۹ ۲۳/۰۱/۱۳۷۵
میر حیدر میر مفید ۱۲۵۱ ۱۲۹۱
میر محمد میر حیدر ۱۲۸۹ ۰۹/۰۳/۱۳۶۸
ام سلیمه میر رضا
سید زینب(رقیه) میر رضا
میر طاهر میر مفید
سید خلیل میر سلیمان
گلابی میر رضی
خاتون سید باقر
سید باقر میر محمد علی
زینب خاتون میر عسگری
حلیمه خاتون میر محمد علی
گل علی الله قلی
میر عسگری میر مفید
زبیده خاتون(مادر میر عباس الارزی) کربلایی میر هدایت
سید موسی میر یدالله
سید فاطمه میر سلیمان

 


مرتب شده بر طبق نام پدر

ردیف نام نام پدر تولد وفات
1 سید نساء  سید موسی ۰۷/۱۲/۱۳۲۸
2 گل علی الله قل ۱/۰۷/۱۳۶۱
3 مشهدی رمضان  الله قلی 1304 ۳۰/۰۴/۱۳۸۶
4 مشهدی شعبان الله قلی ۷/۰۳/۱۳۰۶ ۲۷/۱۲/۱۳۷۶
5 گل علی الله قلی
6 سید سکینه حاج سید رضا
7 سیده صغری سید اسدالله
8 میر یحیی سید اسدالله
9 میر یحیی  سید باقر
10 خاتون سید باقر
11 سیده زینب سید جلال ۱۱/۰۱/۱۳۵۴
12 سیده رقیه سید جلال ۰۷/۱۱/۱۳۶۴
13 سیده خاتون (مادر کربلایی رسول) سید حسن 1350
14 سیده فضه خاتون سید حسن
15 سید آقا سید موسی
16 سیدبگم همسر محمد صادق و مادر سکینه سیدحسن
17 علیجان صفرقلی ۱۰/۰۵/۱۲۶۰ ۲۰/۰۹/۱۳۷۱
18 عبدالواحد عبدالوهاب
19 فاطمه  صغری کربلایی رضا
20 زبیده خاتون(مادر میر عباس الارزی) کربلایی میر هدایت
21 کربلایی محمد گل علی 1288 ۵/۱۱/۱۳۷۵
22 مشهدی محمد صادق گلعلی 1338
23 زبیده خاتون محمد ابراهیم
24 نورعلی محمدصادق 1312 1332
25 صدقه رایجی ملا علی 1309
26 طیبه رایجی ملاعلی 1296 ۱۴/۰۵/۱۳۸۳
27 سید عبدالله میر افضل 1283 ۲۲/۰۵/۱۳۷۵
28 سید جعفر میر افضل ۰۲/۰۸/۱۳۶۸
29 حاج مفید میر افضل  1279 ۲۳/۰۱/۱۳۷۵
30 میرقاسم میر بابا ۱۳۴۰م
31 سیده کلثوم میر حیدر ۱۳۴۶ش - ۱۳۸۷ م
32 میر محمد میر حیدر 1289 ۰۹/۰۳/۱۳۶۸
33 سید زهرا میر رضا
34 ام سلیمه میر رضا
35 سید زینب(رقیه) میر رضا
36 میر سلیمان میر رضی
37 گلابی میر رضی
38 سید فاطمه میر سلیمان 1347
39 سید خلیل میر سلیمان
40 سید فاطمه میر سلیمان
41 سید بی بی  میر عسگری
42 زینب خاتون میر عسگری
43 ام لقمان میر فتح الله 1303 ۱۷/۰۹/۱۳۷۰
44 میر مصطفی میر فتح الله
45 سیده ام لیلا میر فتح الله 1347
46 سید علی میر فتح الله
47 سید بابا میر فتح الله
48 میر داوود میر کریم ۱۹/۰۶/۱۳۱۳ ۲۱/۱۲/۱۳۸۳
49 سید اسماعیل میر کریم 1340
50 سیده نجیبه میر محمد علی 1306
51 میر رضا میر محمد علی ۱۰/۱۱/۱۲۹۷ ۲۸/۰۴/۱۳۸۸
52 میر کریم میر محمد علی
53 سید باقر  میر محمد علی
54 حلیمه خاتون میر محمد علی
55 میر افضل میر مفید 1304
56 میر طاهر میر مفید
57 میر عسگری میر مفید
58 میر حیدر میر مفید  1251 1291
59 میر سعدالله میر ولی الله 1307 ۱۴/۰۹/۱۳۷۹
60 تاج خاتون میر ولی الله ۰۳/۰۷/۱۲۷۷ ۰۳/۰۷/۱۳۰۶
61 میر فتح الله میر هدایت
62 سید موسی میر یدالله
63 میر نصرالله میرابوطالب
64 سیدحسین میربابا
65 سیده کبری میرحیدر ۲۱/۰۹/۱۳۶۵
66 میر رضی  میرسلیمان ۸/۱۰/۱۳۵۶
67 سیدحمزه میرمحمد ۱۴/۰۹/۱۳۲۶ ۰۸/۰۷/۱۳۸۹
68 سیده ام البنین(مادر عمه خاتون ارضتی) میرهدایت 1348
69 هاجرخاتون همسر میرقاسم میرهدایت ۱۳۳۰م
70 سیده صغری  میریونس 1362
71 میرحیدر ولد میرمحمد ۱۳۸۰ م
72 حاج حسین وهابزاده وهاب ۱۰/۱۲/۱۲۷۸ ۰۲/۰۶/۱۳۸۰


به فهرست بالا  باید اسامی زیر را نیز افزود

مشهدی حامد راییجی
رقیه خطیر ی

سید محترم  فرزند میریونس 
اقا میر رضا ابن میر محمد علی

آقا میر رضا ابن میرزا حسین ارائی (جد بزرگ سادات روستای پارسا)

[ شنبه هفتم اردیبهشت 1392 ] [ 8:27 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
برگرفته از وبلاگ هزارجریب و یک کلا  به قلم آقای حسین اسفندیاری کلائی
 
اصطلاحات مازندرانی

بسیاری از لغات و اصطلاحات مازندرانی که در این مقال می آید را شاید بتوانید فقط از زبان قدیمی های روستا بشنوید.زبان امروز تا زبان و گویش دیروز تفاوتهای بسیاری کرده.گمان بر این است که با گذشت زمان کم کم گویش اصیل ما جای خود را به لغات و اصطلاحات رایج فارسی بدهد.نظر شما را به این اصطلاحات جلب می کنم: 

پرنده گان و حیوانات

طلا : telah : خروس

مارکک : markek : مرغ مادر

سیکا : sika : اردک

نیمچه : nimcheh : جوجه

وک : vak : قورباغه

آروسک گل : arosek gal : نوعی موش بزرگ

گل: gal : موش

مر : mar : مار

کوز : kavez : لاک پشت

کندو : kando : زالو

شال : shal : شغال

بامشی : bameshi : گربه

کچ کج : kej kej : مرغ مادر که به همراه جوجه ها باشد

گو : goo : گاو

گوگزا : goo geza : گوساله

گومش: goomesh : گاو میش

جینکا : jineka : گاو نر

منگو : mango : گاو ماده

گسفن : gesfen : گوسفند

کسفن وره : gesfen vareh : بره

کلاج : kelaj : کلاغ

شکروم : shekerom : دسته هایی از سار

پیت کله : pit keleh : جغد

میچکا : michka : گنجشک

کوتر : koter : کبوتر

زیک : zik : نوعی پرنده بسیار کوچک

صحرا غاز : sahra ghaz : غاز صحرایی یا وحشی

صحرا سیکا : sahra sika : اردک صحرایی یا وحشی

چلچلا: chelchela: چلچله

رگ رگین : ragrakin : نوعی پرنده در آبندان ها

چاله خس : chalekhes : نوعی پرنده در آبندان ها

ایا : aya : نوعی پرنده وحشی

تیکا: tika : نوعی پرنده وحشی

شونه قپین : shone ghepin : شانه به سر

قشنیک : ghashnic : کلاغ

او گل : oogal : نوعی موش آبی

تشی : tashi : جوجه تیغی

وسیله ها

مقراض یا ناخچین : meghraz, nakhchin : قیچی

کمل : kamel : کاه برنج

بینج : binj : شلتوک ، برنج با پوست

سپوس : sapos : پوست برنج

گرواز : gervaz : نوعی بیل برای کشاورزی

فوکا : foka : وسیله ای برای کشاورزی

چنگگ : chengek : وسیله ای برای نرم کردن خاک برای زراعت

چاقاله : chaghaleh : وسیله ای جهت گودکی کوچک برای کاشت

داز: daz : داس یا وسیله ای برای بریدن شاخه های کوچک

دره : dareh : داس یا وسیله ای برای درو در کشاورزی

تاشه : tasheh : تیشه

تور : tor : تبر

درزن : darzen : سوزن

کلوش : kalosh : نوعی کفش محلی

سرپایی : sarpaee : دمپایی

قوا : gheva : کت

جرب : jereb : جوراب

تنه که : tenekeh : شورت

جمه : jemeh : پیراهن

شونه : shoneh : شانه

میرکا : mirka : دانه تسبیح

کوفا : kofa : از انباشته شدن محصولات کشاورزی را گویند

چلکوم : chelekom : چوب هایی که بر روی زمین مرتب بکارند

فیهه : fiheh : وسیله برای کشاورزی

بلو : balo : وسیله برای کشاورزی

لت کش : latkash : وسیله ای برای جابجا کردن گل و خاک

سمبار : sembar : سماور

گالدوج : galdoj : سوزن بزرگ برای بستن روی کیسه ها

کیله : kileh : وسیله برای پیمانه برنج یا گندم

کیله : kileh : نهر کوچک برای عبور آب

تلم : telem : وسیله برای تولید دوغ یا کره یا ماست

دشون : deshon : وسیله برای تولید دوغ یا کره یا ماست

سازه : sazeh : جارو

گلیما سازه : galima sazeh : نوعی جارو ساخته شده با گیاه محلی

فنر : fener : فانوس

لمپا : lampa : چراغ گرد سو

قلیون : ghalyon : قلیان

سرنا : serna : نوعی ساز سنتی

للوا : laleva : نی

کش دمبک : kash dambek : نوعی ضرب

کرفا: kerfa : وسیله ماهی گیری

پیلکا : pilka : ظرف سفالی

چراغ سوتکه: cheragh sotkeh: وسیله قدیمی برای روشنایی منزل

لوه : laveh : دیک پلوپزی

مکان ها

کش : kash : هم به پهلوی بدن معنی می دهد و هم به کنار و جنب مکان

سامون : samon : محدوده خانه یا مرز خانه یا زمین را گویند

هدار: hedar : عبور کردن

کلوم : kelom : طویله : محل نگهداری دام

ککلی : kekeli : محل نگداری مرغ و اردک و غاز و ...

کله : kaleh : جایی که بیرون از منزل غذا پخت می شده است.

تیم جار : time jar : محلی برای پاشیدن دانه ها برای کشت

رنگ ها

سیو : siyoh : سیاه

اسبه : esbeh : سفید

کهو : kahoh : کدر یا رنگ تیره

سرخ : serkh : قرمز یا سرخ

زرد و زار : zard o zar : رنگ زرد یا بیماری

اعضای بدن

کپل : kapel : باسن

بال : bal : دست

لینگ : ling : پا

کله : kaleh : سر

بلفه : belfeh: ابرو

می : mi : مو

چونه : choneh : چانه

لوشه : losheh : لب

گلی : gali : گلو

اشکم : eshkem : شکم

میون ذیل : mion zil : بین گردن و پشت

په کت : pekat : پشت سر

انگوس : angos : انگشت

چش خنه : chesh kheneh : گودی چشم

زمان ها و اوقات

اسا : esa : حالا ، اکنون

پینه ماز : pine maz : عصر

صواحی : sevahi : صبح

چاش گدر : chash geder : موقع ناهار

چاشت : chasht : ظهر

ناماشون: namashon : غروب

شو : sho : شب

شو نیشت: sho nisht : شب نشینی

پر توم نیهه : per tom niheh : خیلی وقت نیست ، دقایقی پیش

حرکات ظاهری بدن

کلش : kelesh : سرفه

اپچه : abcheh : عطسه

ول و ویاز : valo vyaz : دهن دره یا حرکات بعد از خستگی

وشنا : veshna : گرسنه

تشنا : teshna : تشنه

دکت : daket : افتاده یا مریض

زاله تو : zaletoo : تب شدید

گس دگیت : ges daghit : حالت ناراحتی ، بی قرار

خرناس : khernas : خر و پف شدید

وضعیت هوا

وارش : varesh : باران

میاه : miyah : ابری

افتاب : eftab : آفتاب

سرما : serma : سردی

ورفی : varfi: برفی

غذا ها و میوه ها

هلی : hali: آلوچه ، گوجه سبز

او : oo : آب

مرغنه : mergheneh : تخم مرغ

بیشتی : bishti : ته دیک

پلا تیم : pela tim : اضافه های برنج یا پلو

پلا : pela : برنج ، پلو

خرمانی : khermani : خرمالو

سه : seh: سیب

سی تی : siti : نوعی گوجه سبز

پشته زیک : peshteh zik : نوعی شکلات محلی

کئی پلا : kaee pela : کدو برنج

باکله : bakeleh : باقلا

انواع بازی های محلی

چله کته بازی : chelekete bazi : بازی با دو چوب که بر اثر برخورد چوب بزرگ بر روی چوب کوچک و هنگام ضربه به طرف روبرو امتیاز داده می شود.

چش بیته کا : chesh bayteh ka : قائم موشک که با چشم داشتن طرف مقابل نفر بعدی قائم می شود و ...

نجات بازی: nejat bazi : نوعی بازی که برای نجات یار خودی تلاش می شود.

تنبره : takbareh : با چیدن چند سنگ و با پرتاب توپ به طرف سنگها و بعد فرار تا راهی برای روی هم گذاشتن سنگ ها می باشد.

بزه کا : bazeh ka : نوعی بازی که یک نفر را در میون جمع قرار داده و یک نفر به او می زند و بعد از بلند شدن باید بگوید نفری که زد کی بود.

هفت سنگ : haft sang : با هفت سنگ که به ترتیب بایستی با یک روش خاصی آنها را روی دست قرار داد که در پایان همه روی دست قرار گیرند.

خط تیله بازی: khatileh bazi : تیله بازی با پا

دیگر اصطلاحات

لینگه لو: linge lo : لگد مال ، له کردن

چله: cheleh : شاخه درخت

چمر : chemer : صدا

ونگ : vang : صدا زدن

شونگ: shong : فریاد زدن

تیل : til : گل و لای

تی تی : titi : شکوفه درخت یا گل

گنگه : kengeh : زیرساقه گیاه که در زمین است

پچیم : pachim : پرچین یا دیوار چوبی که با شاخه ها درست می شود

تلی : tali : تیغ یا سیخ برخی درختان

چکر : cheker : برامدگی روی چوب و دیگر وسیله ها

کپل : kapel : پرتاب کردن

کتار : ketar : به مجموعه دهان را گویند

ورز : varz : شخم زدن اول بهار

نشا : nesha : بوته برنج برای کاشت

کمل کوفا: kamel kafa : مجموعه از چیدن کاه رویس هم

دماس : demas : بگیر

میراب : mirab : کسی که آب زمین را تقسیم می کند

تیم : tim : بذر یا دانه

کتل : katel : به درازا ، ردیف

چکه : chakeh : دست زدن

سرما: serma : رقص

نفار :nefar : محلی برای استارحت و نگهبانی در صحرا

اوخار: okhar : آخور ، محل غذا برای دام

تیسابه : tisabeh : پا برهنه

رواق سر : revagh sar : ایوان یا جلوی منزل

کاتی : kati : نردبان

لچک : lachek : سربند ، پارچه برای بستن سر

پندیک : pendik : ویشکون

گذلاق: gezelagh : قلقلک برای خنده

کلن : kalen : خاکستر آتش

وازی : vazi : شن و ماسه

دسته چرخ: dasteh charkh : فرغون ، وسیله برای حمل بار

شب خوابی : shab khabi: چراغ شب

متکا :metka : متکا یا بالش

دسی برق : dasi bargh : چراغ دستی یا قوه

لم و لوار : lamo levar : خرابه یا چاله کنار باغ که دیوار نباشد

آپچین : apchin : نایلون یا پلاستیک

بقیه اصطلاحات تقریباً با همان لهجه فارسی صحبت می شود.

[ شنبه سی و یکم فروردین 1392 ] [ 7:55 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

مطلبی که سال قبل  در مورد قبرستان علی کتول نوشتم مقدمه ای شد که با دوست عزیزم جناب آقای علی  کتولی آشنا شوم و سبب گردید که نهایتا همدیگر را در روستای پارسا ملاقات کنیم 

من و او به روستای بادله دره رفتیم و از آنجا پیاده به استروبار  رفته و مکان مورد نظر را به او نشان دادم یعنی قبرستان علی کتول

اما به علت آنکه هوا ابری و کمی بارندگی بود نتوانستیم به آنجا برویم  و به سبب پیگیری آقای کتولی نسبت به تحقیقات در مورد شجره خود ایشان را با چند نفر از اهالی آشنا کرده که بتواند در فرصتهای دیگر از مکان مورد نظر دیدن نماید


او ضمن دیدن قبرستان علی کتول در ایام عید ۹۲ مطلب زیر را برایم ارسال نمود :

 

دوست گرامی آقای موسوی  با سلام و عرض ادب و تبریک سال نو

 

 عکسهای مربوط به قبرستان ((  علی کتول )) که قبلا خواسته بودید برایتان

ارسال کنم تا در وبلاگتان قرار دهید ، به حضور عالی میفرستم . البته

کیفیت عکسها چندان جالب نیست ، امیدوارم بکارتان بیاید .  توضیحات و متن

روی سنگ مزارها را آنگونه که بنده توانستم بخوانم بشرح زیر است :

 

 عکس شماره 1  :   نمایی از قبرستان علی کتول

 متن عکس 2  :  انتقل من دار الفنا  الی الدار البقا الماضی ...  ملک حسن

(  حسین ) بن کیقباد ( ؟ ) یالو  /  سنه الف و تسع و عشر (  1019  هجری

قمری  )

  متن  عکس  3   :   عباس بالو  بن  ملک بهمن  ( ؟ ) ...  سنه  ...  تسعه

الف   (   سال   1009  هجری  )

عکس  4   :  اسم روی سنگ رویت نگردید .  شمشیر  بلند و سلاحهای جنگی حک

شده روی سنگ نشان از آن دارد که متوفی ، جنگجویی معروف یا رئیس ایل و

قبیله خود بوده است  .

 عکس 5  :  متن روی سنگ خوانده نشد  .

 

 ___________________________

 توضیح  :

    دهنه  (  دره )  شرقی  شمشیر بر -  از حوالی روستای ویوا گرفته تا

آنسوی یانه سر -   جایگاه استقرار چندین طایفه سرشناس و مهاجر از غرب

مازندران ( نور  و کجور )  و لاریجان و سوادکوه  میباشد . حضور این طوایف

و روایتهای شفاهی سالخوردگان آنها و وجود  مزارهایی مانند آنچه در

قبرستان قدیمی علی کتول وجود دارد ، دلالت بر این مهاجرت مینماید .

پیشوند ((  ملک ))   و   پسوند قبیله ای  ((  یالو ))  و  ((  بالو  ))

این گمان را تقویت میکند که صاحبان این سنگ مزارها ، اصلیتشان متعلق به

منطقه  یالو (  یالرود ) از توابع  بلده نور  ،  و منطقه  بالو  از توابع

کوهپر کجور  بوده است .

  با تشکر              علی  کتولی

 

[ شنبه سی و یکم فروردین 1392 ] [ 7:43 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
تولد صبا

صبای عزیزم دیروز  به تاریخ نوزدهم فروردین ماه سال ۹۲ خورشیدی بدنیا آمد

به احترام ایام فاطمیه تا ده روز زهرا نامیدمش  و به افتخارنام زهرا بیت زیر را تقدیمش می کنم

 

فلک رقصانده اختر ها زمین افشانده گلها را

طلوع صبح نوروزی خوش آمد گفت زهرا را


دیدن صبا داخل سالن بیمارستان حکیم جرجانی گرگان و  شنیدن همزمان صدای اذان موذن زاده اردبیلی  لحظات شیرینی برایم بود  و بیت زیر برخاسته از آن احساس زیباست

 تقدیم به تو ای گلم صبا 

به وقت بانگ اذان دلم بهاران شد

صبا بیامدو این دل شکوفه باران شد

به بعد روز طبیعت که شش گذشت از آن

شمیم بوی بهاران به کام یاران شد

[ سه شنبه بیستم فروردین 1392 ] [ 8:36 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]




 

[ سه شنبه بیست و دوم اسفند 1391 ] [ 12:29 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]



[ یکشنبه بیستم اسفند 1391 ] [ 13:17 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]




 


[ یکشنبه بیستم اسفند 1391 ] [ 13:10 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 


 





 



[ چهارشنبه شانزدهم اسفند 1391 ] [ 11:25 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
[ شنبه چهاردهم بهمن 1391 ] [ 10:56 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

طالب آملی و افسانهٔ طالب 

سرگذشت «طالب و زهره» که منتسب به طالب آملی است، روایت‌های گوناگونی دارد:

طالب شاعر جوان عاشق پیشه، هر از گاهی با نامه ای، شعری، پیامی، دیداری، معشوق خود را عشق خود واقف می کند. در دیوان طالب آملی غزلیات پرشوری از این دوران می توان یافت که دو نمونه از آن تقدیم می شود.

دکتر فرامرزی در کتاب طالب و زهره یا طالب طالبا داستان این عاشق و معشوق را این‌گونه نقل کرده‌است: در حدود سال ۱۰۰۵ هجری پسری از اعیان طایفهٔ آمل را به مکتب می‌سپارند. او با اشتیاق فراوان علوم رایج زمانه را فرامی‌گیرد. پس از چندی در همان مکتبخانهعاشق دختری به نام زهره می‌شود که هم‌شاگردیش بود. پس از مدتی بین آن دو مراوده و دوستی برقرار می‌گردد. از آن‌جایی که با هم همسایه بودند، طالب هر روز از دیوار خانه‌اش بالا می‌رفت و زهره هم به بهانهٔ یافتن چیزی کنار پنجره می‌آمد و این دو با هم ارتباط برقرار می‌کردند. از طرفی در مکتب‌خانه هم وقتی در نبود «ملا قربان» جانشین او «مشهدی علی مردان» ادارهٔ مکتب را به عهده می‌گرفت، طالب و زهره از فرصت استفاده نموده در کنار هم می‌نشستند و به این احساس عاشقانه ادامه می‌دادند. در این دلبستگی‌ها و مراودات بود که طالب گردن‌بند موروثی مادرش را به یادگار به زهره می‌دهد.[۲۲]

طولی نکشید که ماجرای عشق آن‌ها برملا شد و زهرهٔ عاقل به طالب هشدار می‌دهد که تا دیر نشده به خواستگاریاش بیاید؛ چرا که برای او خواستگار دیگری به نام «قادر» پیدا شده‌است، در این بین نامادری طالب بهانه می‌آورد و می‌خواهد خواهرزاده‌اش را به طالب بدهد. این نامادری به بهانه‌ای او را به گالشی می‌فرستد، بالآخره بعد از کشمکش زیاد طالب به خواستگاری زهره می‌رود اما قادر راه را بر او می‌بندد. برادر زهره هم با تبرزین طالب را مجروح می‌کند. زهره که بعداً متوجه می‌شود، سخت ناراحت شده و به شکل درویشیدرمی‌آید و از حال طالب خبر می‌گیرد، بالآخره درمی‌یابد طالب از مرگ نجات یافت.[۲۳]

از طرف دیگر، نامادری زهره هم که مرتب از خواستگار زهره یعنی قادر پول و هدایا می‌گیرد، برای دور کردن طالب از زهره در ماهی آزادی که طالب برای زهره صید کرد و هدیه آورده بود، داروی بیهوشی ریخته، به دست زهره می‌دهد. زهره که از این ماجرا بی‌خبر است این غذا را به طالب می‌دهد و او هم با خوردن آن بی‌هوش شده و برای مدتی عقلش را از دست می‌دهد. طالب که فکر می‌کرد زهره دانسته دست به چنین کاری زده، او را به بی‌وفایی و خیانت متهم کرده، با ناراحتی از آمل گریخته، به کاشان می‌رود اما زهرهٔ بی‌قرار هرچه مویه می‌کند و می‌گردد او را نمی‌یابد و وقتی می‌فهمد طالب به شهری دوردست رفته‌است با گردنبندی که از او به یادگار گرفته‌است خود را خفه می‌کند تا بمیرد که در این کار موفق نمی‌شود. زهره پس از نجات از مرگ ازدواج می‌کند.[۲۴]

طالب که به هند رفته و در آن‌جا به افتخار رسیده در سال ۱۰۳۶ درمی‌گذرد. وقتی خبر مرگ او به زهره می‌رسد، از داغ و فراق و مرگ طالب آشفته شده، کنار رودخانه‌ای می‌رود و از ماهی سراغ طالب را می‌گیرد؛ چرا که قبلاً چند بار طالب و زهره به آن‌جا رفته بودند. زهره که در عالم خیال و رؤیا و به یاد دوران گذشته با ماهیان صحبت می‌کند، دیگر به خانه برنمی‌گردد و برای همیشه ناپدید می‌شود 



زندگی‌نامه


طالبا در یکی از روستاهای شهرستان آمل بدنیا آمد. در سن ۱۶ سالگی از مازندران خارج شد و به اصفهان مهاجرت نمود. بعد از آن به کاشان رفت و در آنجا ازدواج نمود. بعد از مدتی به دیار خود بازگشت و در ادامه با سفر به خراسان عازم هند شد و مدتی را در هند گذراند. بعد از آمدن به  قندهار در خدمت غازی خان ترخان بود و بعد از مرگ او به هندوستان بازگشت و سرانجام در لاهور با شاپور تهرانی دیدار کرد و به واسطه او به اعتماد الدوله وزیر معرفی شد و بعد از ان در درگاه جهانگیر  وارد شد. او در سال ۱۰۲۸ به رتبه ملک الشعرایی رسید و تا آخر عمر در همانجا زندگی کرد. او در ۱۰۳۶در لاهور  درگذشت.

آثار

منظومه‌ای عاشقانه با نام طالب و زهره از او به جا مانده که داستان عشق او به زنی به نام زهره است. این منظومه را پس از مرگ طالب، خواهر او ستی النساء جمع‌آوری نمود.

و اما در مورد اشعار طالبا که در بین مردم رایج است 

 

طالب یا طالبا از ماندگارترین و شاید هم طولانی‌ترین تصنیف‌های مازندرانی است که کمتر افراد اهل مازندران یا کسانی که به زبان تبری تکلم می‌کنند، ترانه آن را نشنیده باشد. خصوصا کسانی که کمی سن و سال از آنها گذشته باشد، با این ملودی بزرگ شدند و چه بسا خاطره‌های فراوانی از آن دارند. این قطعه از جمله شبه‌مقام‌های موسیقی مازندران است که از نوع رپرتوآر آوازی است. طالب در گستره استان مازندران و حتی گستره فرهنگی مازندران خواهان و طرفداران زیادی دارد و بی‌تردید بسیاری عاشق این ملودی تاریخی مازندران هستند

اینکه ملودی و آهنگ طالب، این‌همه در بین مازندرانی‌ها رواج دارد، باید یک دلیل تاریخی و در عین حال عاطفی داشته باشد. هیچ ترانه یا شعری بی‌جهت و بدون دلیل، نه ماندگار می‌شود و نه آنکه در طول تاریخ طرفداران زیادی پیدا می‌کند

شعری که برای طالب خوانده می‌شود، نه از زبان او، که از زبان خواهر طالب است. در حقیقت این ترانه، ترانه‌ای مادرانه یا زنانه است که بیشتر مردان مازندرانی هم آن را اجرا می‌کنند. کمتر اتفاق افتاده است که این ترانه را زنان بخوانند. با وجودی که فضای شعر به‌گونه‌ای است که رگه‌های عاطفی آن قوی و زبان آن هم نرم و لطیف است؛ اما شعر را مردان می‌خوانند. طالب‌خوانی خیلی هم راحت نیست، که هر کسی بتواند آن را بخواند. شاید برخی از خوانندگان و خاصه هنرمندان مازنی از ترکیب‌ طالب‌خوانی راضی نباشند، یا به همان طالبا رضایت بدهند، ولی واقعیت این است که نوع ترانه و یا ملودی‌ای که در طالب اجرا می‌شود،‌ منحصربه‌فرد است و حتی اگر بتوان برپایه آن آهنگ و ترانه‌ تازه‌ای ساخت و خواند؛ اما هیچ‌گاه طالب نمی‌شود

فضای آهنگ طالب در عین حالی که سوزناک است،‌ اما عاشقانه و تقریباً ضربیک است. گرچه ملودی آن در شنونده‌ ایجاد حرکت آنی نمی‌کند، اما آهنگش به‌گونه‌ای است که شنونده‌های آن کاملاً از آن لذت می‌برند. این قطعه فضای نوستالژیکی دارد که خیلی‌ها را به گذشته‌شان می‌برد. سه شخصیت در ترانه‌ طالب وجود دارد،‌ اولی خود طالب است که شعر برپایه روایت زندگی او قرار دارد؛ دومی شخصیتی منفی است که راوی او را عامل دربه‌دری طالب می‌داند و آن هم نامادری اوست؛ سومی که خود راوی است. راوی یا خواهر طالب، گرفتاری‌های برادرش را با زبان شعر و موسیقی بیان می‌کند. طالب ترانه‌ای است که هم شکوه می‌کند و هم جوینده است، در آن نمادهای طبیعی جان گرفته و وظیفه مهمی را به عهده می‌گیرند و آن هم این است که باید نشانی طالب را به شاعر بگویند. در طبیعت مازندران، همه عناصر طبیعی در خدمت شاعر یا راوی قرار می‌گیرد و با شعر یگانه می‌شود.

ماه آسمون آ، طالب‌ره ندی؟( ای ماه آسمان طالب را نددی؟) این شعر گرچه به‌درستی معلوم نیست که چه کسی آن را سروده است، اما آنچه که مشخص است اینکه با گذشت زمان گاهی بیت‌هایی به آن اضافه شده است

شعر در ابتدا فضایی طبیعی دارد، شاعر در همان آغاز خود را چون پرنده‌ای تصویر می‌کند که در کوه‌ها سرگردان است و یا چون کلاغی که مدام قارقار می‌کند و آن هم‌زمانی که کم‌گرده‌ای داشته باشد. این دو پرنده در ابتدای شعر نوعی پارادوکس را هم تصویر می‌کند، کبوتر با کلاغ سنخیت زیبایی‌شناسانه ندارد،‌ بلکه در اینجا شاعر این‌دو را در خدمت هدف خود و آن هم برای به تصویر درآوردن فضای روحی و حتی فیزیکی خود استفاده می‌کند. گاهی برخی از خواننده‌ها مصرع «طالب مِ طالبا طالب فراری» را به صورت ترجیع‌بند تکرار می‌کنند. در شعر طالبی تصویر می‌شود که به دلیل بدرفتاری‌های نامادری از شهر و دیار خود فرار می‌کند، این مصرع در عین حالی که حرکت در آن دیده می‌شود، اما نوعی حزن و اندوه هم در آن دیده می‌شود

با طالب اگر خواننده مازنی پایکوبی نکند، ولی گریه هم نمی‌کند، بلکه او در فضای شعر با طالب همراه می‌شود و گاهی بعضی از شنونده‌ها با آن به نوعی همذا‌ت‌پنداری می‌کنند. طالب نغمه‌‌ای روایی است. از ماجرایی سخن می‌گوید که البته اکثر شنونده‌ها از آن اطلاع دارند، ولی اگر شنونده‌ای از آن اطلاع نداشته باشد، با شعرش نمی‌تواند چندان ارتباط برقرار کند، اما با آهنگش چرا.

ملودی طالب نوعی منظومه است، منظومه‌ای که گرچه کوتاه است، اما با وجود ابیات کم، روایت نوعی از زندگی اجتماعی است،‌ زندگی‌ای که در ذات خود تصویرگر بخشی از ناهمگونی جامعه است

«طالبا» از تصنیف‌های مازندرانی است و این ملودی با اشعار «سیتی گلین‌نساء» (خواهر طالب) اجرا می‌شود

طالب داستان زندگی شخصی است که مورد بی‌مهری نامادری قرار گرفته و در نهایت توسط دارویی که در غذایش ریخته بود بیهوش و به هندی‌ها فروخته می‌شود و بالاخره در غربت می‌میرد

معمولا در ترانه‌ها این قطعه را می‌خوانند:

کوه کوتر بی‌ما دار غارغاری لعنت خدا برخرده مادری 

خردمار سر بشته لاغلی سری دله‌ره دکرده بیهوش داری 

بخورده طالب بهیه راهی طالب مه طالب طالب فراری 

انده بوردمه تا دریوی پلی دریوی پلی جفت انجلی 

ونه سر نیش‌بیه کوترچمبلی کوتر چمبلی مه طالب ره ندی 

طالب ره بخورده دریوی ماهی سالیک بشته ما بهیرم ماهی 

ماهی گردن ره دشنم شاهی ماهی مه ماهیا طالب ره ندی 

طالب مِ طالب طالب خرما چش زهره از عشق ته بهیه ناخش 

طالب مِ طالبا طالب فرامرز هرکجه بمردی خدا بیامرز 

و در پایان معنی فارسی شعر...

مانند کبوتر بودم که روی درختان و در غارکوه زندگی می‌کردم، لعنت خدا بر نامادری داشتن نامادری در حق آدم مادری نمی‌کند، نامادری مشغول پختن غذا است نامادری در غذا داروی بیهوشی ریخت، طالب آن را خورد و روانه شد، ای طالب طالب من طالب گریز پا آن قدر رفتم تا کنار دریا رسیدم، کنار دریا دو درخت انجیلی وجود داشت که برشاخه‌های آن کبوتر صحرایی نشسته بود، ای کبوتر صحرایی توطالب مرا ندیدی؟

[ دوشنبه دوم بهمن 1391 ] [ 13:38 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 

 

            

 

گله ای از .... 

      چی بگم از کی بگم

ما ز  ره  کج رفته های گمرهیم

آخرت تاوان آن را می دهیم

ما که دیروز از ره هم کج شدیم

گوئیا امروز،با هم لج شدیم

گو خدایی ؟ دیده ایی ما بنده ایم

ازخدای خویش ما شرمنده ایم

تو کجا و قاضی مردم شدن

فکر خود باش و پی آدم شدن

ما که بعد باد باران دیده ایم

اشک از چشمان یاران دیده ایم

گر که بد کردیم بدتر دیده ایم

چشم خویش از گریه ها تر دیده ایم

حالمان جور است ناجورش مکن

بی کس و درمانده را گورش  نکن

مابه حال خویش حالی می کنیم

گه که دلسردیم آهی می کنیم

آه ما آهسته می آید به گوش

آنچه گفتی زهر تهمت را بنوش

گرچه بد کردیم بر حق قائلیم

دشمنی تا کی ؟ گویا قاتلیم

سفره سجاده تو پهن باد

جای آمین و دعایت لعن باد

گرمسلمانی همین است ، کافرم

من جهنم را به آتش می خرم

ما که رسواییم و عاشق گشته ایم

عاشق قرآن ناطق گشته ایم

آیه آیه خوانده ام من این کتاب

می درخشد نور آن چون آفتاب

او که غیبت را خوراک مرده خواند

هرکه با شیطان  شود را برده خواند

پس چرا با ما چنین بد کرده ای

در پسم رفتی و غیبت کرده ای

طفل در گهواره بودم خواب خواب

مادرم دیدم مرا می داد تاب

خواب دیدم طالع آینده ام

در جوانی بی کس و در مانده ام

جستم از خواب و دمی گریان شدم

این چه خوابی بود و من حیران شدم

هرچه گفتم برف بر بامم نشست

برف بسیار آخرش سقفم شکست

برف همسایه چرا زود آب شد

چون دل همسایه ام آباد شد

دیشب انگار آسمان هم خواب بود

این دلم از بی کسی بی تاب بود

اندرون خانه تنها مانده ام

از همه عالم زخود جا مانده ام

گه به یاد خاطراتم گه به خواب

 منتظر می مانم آید آفتاب

یارب ای همراه هر روز و شبم

ای همیشه نام تو بر این لبم

نام نیکم را زمن بگرفته اند

آبرویم را به هرجا برده اند

مانده ام تنها تویی دلدار من

ای تو یار و همدم و غمخوار من


به وبلاگ اشعار پارسا بیائید 

http://parsaeeme.blogfa.com/

سراینده : سید محمد موسوی پارسایی

ادامه خواهد داشت

[ چهارشنبه سیزدهم دی 1391 ] [ 8:50 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

صادق هدایت

صادق هدایت (متولد: ۲۸ بهمن ۱۲۸۱ برابر با ۱۷ فوریه ۱۹۰۳ در تهران، مرگ: (خودکشی با گاز) ۱۹ فروردین ۱۳۳۰ برابر با ۹ آوریل ۱۹۵۱ در آپارتمان اجاره‌ای مکرر، خیابان شامپیونه، پاریس) نویسنده، مترجم و روشنفکر ایرانی است. صادق چهارمین نسل از رضاقلی خان هدایت هزار جریبی طبرستانی (مازندرانی) است که نظامت مدرسه دارالفنون را در زمان سلطنت ناصرالدین شاه به عهده داشت. هدایت از پیشگامان داستان‌نویسی نوین ایران و روشنفکری برجسته بود. بسیاری از محققان، رمانِ «بوف کور» او را، مشهورترین و درخشان‌ترین اثر ادبیات داستانی معاصر ایران دانسته‌اند.[۲][۳][۴] هرچند شهرت عام هدایت نویسندگی است، اما آثاری از نویسندگانی بزرگ را نظیر ژان پل سارتر، فرانتس کافکا و آنتون چخوف نیز ترجمه کرده‌است. حجم آثار و مقالات نوشته شده دربارهٔ نوشته‌ها، نوع زندگی و خودکشی صادق هدایت بیان‌گر تأثیر ژرف او بر جریان روشنفکری ایران است.[۵]

صادق هدایت در ۱۹ فروردین سال ۱۳۳۰ در پاریس خودکشی کرد. آرامگاه وی در گورستان پرلاشز، قطعهٔ ۸۵، در پاریس واقع است.


رضاقلی‌خان هدایت

رضاقلی‌خان هدایت (زادهٔ ۱۲۱۵ قمری در تهران - درگذشتهٔ ۸ تیر ۱۲۵۰ در تهران)، ادیب، شاعر و تذکره‌نویس سدهٔ سیزدهم هجری در ایران در دوران حکومت محمدشاه و ناصرالدین‌شاه قاجار.

رضاقلی خان طبرستانی ملقب به لَلِـه‌باشی در پانزدهم محرم ۱۲۱۵ در تهران متولد شد. پدرش از اعیان قریه چارده دامغان و در زمان آقامحمد خان خزانه‌دار بود و در دوران فتحعلی شاه نیز این شغل را ادامه داد. رضاقلی خان در شیراز به تحصیل دانش پرداخت. در سفر فتحعلی شاه به اصفهان مورد توجه شاه قرار گرفت و لقب امیرالشعرائی یافت. پس از فتحعلی شاه، به دربار محمد شاه و سپس ناصرالدین شاه راه یافت و از طرف ناصرالدین شاه به ریاست مدرسه دارالفنون رسید. در سال ۱۲۶۷ قمری پس از پایان جنگ با ترکمانان ناحیهٔ سرخس، به دستور امیرکبیر به‌عنوان سفیر به خوارزم رفت. هدف مأموریت او که یک سال به طول انجامید، آگاهی‌یابی از اوضاع ماوراءالنهر از نظر سوق‌الجیشی، آزادی اسرای مسلمان و ممانعت از خرید و فروش آنان بود.

[ دوشنبه بیست و هفتم آذر 1391 ] [ 12:11 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

محرم سال 91 در هزارجریب

 

در روز هشتم ماه محرم به اتفاق خانواده برادرم به هزارجریب و روستای پارسا رفتم

در آن روز طبق رسم دیرین همگی به امامزاده عبدالله  جهت عزارداری و عرض تسلیت به روستای الارز می روند

در شب روز هشتم بنده و حمزه علی عزیز به مداحی پرداختیم و داوطلبانه   ابوتراب،علی اکبر و علی صفری  ، خواهر زاده هایم مرتضی و سعید و سهیل به اتفاق دامادم سمیع الله و دایی عباس و پدرم سید حسین و مهدی وهاب زاده عزیز  از جا برخاسته و حلقه ای زدند و به سینه زنی پرداختیم

دایی سید محسن و پسرعمه ها یم ولی الله و نبی الله و همچنین مشهدی حسن و دایی شجاع و پسرخاله میر باقر  نیز نشسته  سینه زنی می کردند.

خانمها هم در آنسوی پرده سبز رنگ همنوا با مردان سینه زن نام حسین (ع) را زمزمه می کردند و به عزاداری سالار شهیدان مشغول بودند

 


 

در فردای آن روز که روز نهم ماه محرم بود جمع حاضر علم را با لباس سبز رنگش و علامت و پارچه های بسته به آن آراسته کرده و یا علی گویان از مسجد روستا حرکت دادند

در حالی که حمزه علی عزیز مرثیه می خواند تا گرمسر و از آنجا تا یر رفتیم در آنجا توقف کوتاهی کردیم و یا علی گفتیم که دسته ارضت متوجه حضور و حرکت ما شود تا همزمان با هم به روستای اندرات برسیم

پدرم سید حسین هم کمی مداحی کرد و در لحظه رسیدن دو دسته به هم بنده نیز مداحی کوتاهی کردم .

دسته روستای پیته نو هم به ما رسید

زیبا ترین و هیجان انگیز ترین  لحظه زمانیست که علمهای روستا ها به هم می رسند و سلام می دهند

علمداران علمها را به هم ی زنند و انگار که دو نفر هم دیگر را می بوسند عزاداران دسته مقابل به سمت علم روبرو می رود علم و علمدار  را می بوسند و سلام می دهند

 


 سه دسته پیته نو و ارضت و پارسا به روستای اندرات وارد شدیم  در آنجا وارد خانه ای شدیم و برای تازه گذشته آن خانواده فاتحه ای خوانده شد و با نون و خرما پذیرایی شدیم سپس به حسینیه رفتیم و در آنجا علمهای ذکر شده به علم روستای اندرات سلام دادند

در مسیر ورودی حمزه علی صفری  و در حیاط حسینیه محمد رضا ترابی به مداحی پرداخت

در حسنیه هم آقای عرب و محد رضا ترابی مداحی کردند

انداراتی ها نیزبا نان و خرما و چایی از میهمانان پذیرایی کردند و از آنجا به ورودی اول سفید چاه رفتیم

در آنجا دسته های عزادار از روستاهای الارز و فتکش و استارم هم به ما ملحق شدند و دسته ها به زنجیر زنی پرداختند

بنده در آنجا دومین نفری بودم که زمان کمی مرثیه ای خواندم و دسته  عزاداران به زنجیر زنی می پرداختند

در جلوی دسته زنجیر زن دسته سینه زن و در جلوی هر دو دسته علمها و پرچمها کل دسته ها بود

در دسته سینه زن من دو مرثیه خواندم و به مزار شهدا رسیدیم

 در گلزار شهداء سفید چاه مداحان با تجربه دیگر  مداحی نمودند که با سخنرانی روحانی محل زمان عزاداری دسته ها سمت شرقی سفید چاه به اتمام رسید

دسته های عزاداری دیگری از روستا های آغوزدره و ویزوار هم به سفید چاه می آیند

اما دسته غربی دیگر که از اجتماع دسته های روستاهای نیالا رمداد کیاسر بیشه بنه کفتر کارو چند روستای دیگر می باشد به سفید چاه می آیند و همانند ما به عزاداری سالار شهیدان می پردازند

ما بعد از عزاداری به زیارت امام زادان رفتیم و بر سر خاک درگذشتگانمان فاتحه ای خواندیم وبه روستای پارسا آمدیم


 در بعد ظهر آن روز در مسجد جمع شدیم و حمزه علی مرثیه ای خواند و روحانی به منبر رفت

جمع حاضر به پیشنهاد پدرم سید حسین  تصمیم گرفتند که شب بعد از شام  دسته کوچک روستای پارسا به روستای ارضت  برود

در شب دهم که دایی سید خلیل و علی رئیسی نیز به جمع ما افزوده شدند همانند شبهای قبل به عزاداری پرداختیم  ابوتراب و علی رئیسی و حمزه علی مداحی کردند و ما نیز سینه زن امام حسین (ع) بودیم . بعد از صرف شام و چایی در ساعت هشت و نیم شب با بیرق که کوچکتر از علم بود به روستای ارضت رفتیم  بیرق دار ما مهدی وهاب زاده بود.

در آن شب پدرم حسنم وای حسینم را می خواند و بقیه زمزمه می کردند و در ورودی منزل سید بابا دو دسته به هم رسیدند و ضمن سلام و خوش آمد گویی به منزل سید بابا رفتیم و بنده بعد از مداحی محمد ضا ترابی نوحه ای خواندم و سپس حمزه علی مداحی کرد و به منزل خدابیامرز نوروز عرب رفتیم .

در آنجا با نون و خرما و شیر محلی پذیرایی شدیم و سپس به حسینیه رفتیم

در حسینیه حمزه علی  و من و محمد رضا تراب مداحی نمودیم و پس از صرف چایی خداحافظی کردیم و به خواند ای همسفر زینب رفتیم و خداحافظ به پارسا آمدیم


 صبح روز دهم همه در مسجد جمع شدند با جمع شدن اهالی علم گردانی شروع شده  به حیاط خانه ها رفتیم  در حالی که با نوحه خوانی حسین حسین گویان بر سینه می زدیم ابیات زیر را زمزمه می کردیم "حسین حسین حسین حسین ...شهید کربلاحسین ...شهید نینوا حسین ...قتیل اشقیا حسین ...سرش شد از بدن جدا حسین ...حسین حسین حسین حسین ..."

مقرر شده بود که در روز دهم دسته ارضت به پارسا بیاید و همینگونه شد

در حدود ساعت ۱۰ صبح دسته روستای ارضت به پارسا آمدند و مراسم سنتی سوال و جواب دو دسته برگزار شد

در دسته پارسا محمد علی حبیبی و در دسته ارضت محمد رضا ترابی متن زیر را می خواندند

سوال کننده محمد رضا ترابی

پاسخ گو محمد علی حبیبی بود

سؤال: سلام ما به شما جملگی عزاداران

جواب: علیک ما به شما باد از ره احسان

ای عزادار

" سلام ما به شما باد و جمله عزاداران         علیک ما به شما باد و از ره احسان

سوالی چند مرا هست با تو ای محزون          بیان مطلب خود کن دلم بود پر خون

عزای کیست که داری جمله شیون و شین      عزای شاه شهیدان بود امام حسین

مگر نداشت حسین به کربلا یاور                   تمام و کشته شدند از جفای تیغ و شرر

بگو کجا بنمودند شهید از ره کین                   به  دشت کرببلا غریب و زار و حزین

بگو به اکبر و عباس او چه ها کردند               بدان که دو دست علمدار او جدا کردند

تنش بگو به کجا و علم بگو به کجا                تنش کنار شریعه   فتاد علم اینجا

بگو که شبه پیمبر شده به کربلا داماد            نه بلکه کشته شده او ز خنجر فولاد

ز حال قاسم ناکام (نوکدخدا)بیان فرما            فغان و آه ، عروسی او شده است عزا

چه روی داده به زینب به روز عاشورا             قدش شده خمیده  ز محنت اعدا

چه کرده اند ز بعد حسین گروه لعام              زدند و آتش کین از جفا به جمله خیام

ز بعد آتش کین گو چه فتنه ها کردند             بدان که راس شهیدان به نیزه ها کردند

تنش بگو به کجا و سرش بگو به کجا             تنش به کرببلا  و سرش به طشت طلا

بگو به حال سکینه ز بعد باب فکار                به روی ناقه عریان ولی به حال نزار

مگر نبود کسی از برایشان غمخوار              نبود و محرمی از برایشان مگر بیمار

بگو لباس زنان را به برده اند یغما                 تمام زینتشان را ربوده اند  والله

مرخصیم و در آییم و ما در آن محضر            مرخصید و در آیید جملگی یکسر "

 

سؤال: اجازه هست و بیاییم و ما در آن محضر؟

جواب: اجازه هست و بفرمایید جملگی یک سر

 

سپس دو علم همدیگر را سلام داده و عزاداران علمهای روبرو را زیارت کردند  دسته ها و علمها در جلوی منزل پدر شهید محمد علی وهاب زاده رفتند و در آنجا فاتحه ای خواندند

با نون و خرما پذیرایی شدند و سپس به منزل میر شجاع  به خاطر در گذشت جوان ناکام حسن بخشی نوه میر شجاع رفتند  و با ذکر فاتحه ای با خانواده داغدار همدردی نمودند و خود را در غم وارده شریک دانستند  که شاید تسلی خاطر بازماندگان شوند

و در نهایت به مسجد روستا رفتند و در آنجا با نان و شیرینی و حلوا و خرما و چایی و کیک پذیرایی شدند

بنده نیز از حضار و عزاداران تشکر نمودم و دسته عزا به ارضت باز گشت

و ما نیز با عزاداری و خواندن نماز و صرف نهار از پارسا خداحافظ کردیم و از آنجا به گرگان و در نهایت به تهران آدم

 

 

 

[ سه شنبه هفتم آذر 1391 ] [ 9:50 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

 

منم عاشق خدایی که حسین بنده اوست

که سر و بدن ببخشد به فدای حضرت دوست

 

[ یکشنبه بیست و هشتم آبان 1391 ] [ 9:52 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 


[ چهارشنبه هفدهم آبان 1391 ] [ 9:49 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 




[ چهارشنبه هفدهم آبان 1391 ] [ 9:46 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 






 

[ چهارشنبه هفدهم آبان 1391 ] [ 9:44 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

همایش تولیدات ماندگار و چهره های ماندگار طبق سالهای گذشته در دانشگاه شهید بهشتی تهران برگزار شد و سلوکی عزیز مجری این همایش بود  در ابتدا آقای احمد حلت مسئول مجله موفقیت به ایراد سخن پرداخت و با صحبتهای روانشناسی و نشاط آور باعث ایجاد شادی در همایش شد و بعد از ایشان با اجرای موسیقی سنتی جناب سلوکی از آقای ایرج حسابی عزیز دعوت کرد و او نیز با ایجاد هیجان فراوان همانند  سالهای قبل موج شادی در همایش را دو چندان کرد .

همکار م نیز در هنگام دریافت جوایز عکسی به یادگار از ایشان و سایر مهمانان گرفت که علاقه بنده و این وبلاگ به خانواده پرفسور حسابی علت ثبت این عکس در این وبلاگ می باشد




[ یکشنبه چهاردهم آبان 1391 ] [ 12:8 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 حافظین قرآن مجید در روستای پارسا

 

سیده عطیه موسوی پارسایی  فرزند سید جعفر حافظ   ۱۰   جزء قرآن مجید می باشد که در حال حفظ کردن کل قرآن می باشد

ویلاگ هزارجریب و روستای پارسا برای ایشان از خداوند بزرگ  آروزی سلامت ،سعادت و موفقیت در انجام این امر پسندیده  را می نماید .



خبری خوش 


درنظرات ارسال شده باخبر گشتم که علاوه بر سید عطیه  خانم یا آقای رییسی 15 جزء از قرآن مجیدرا حفظ نمودند و در حال حفظ کردن کل قرآن مجید می باشند

این خبر برای هر پاسایی جای بسی خوشحالیست  ولی چون بنده اطلاعی از نام این فرد ندارم از خویشاوند عزیزخواهش می کنم  که با اعلام نام خود موجب شادمانی و تشویق برای سایر اقوام گردد و فکر می کنم این عمل  ریا نباشد .


نظرهای شما سرمایه این نگارنده است

[ چهارشنبه بیست و ششم مهر 1391 ] [ 15:2 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
مهدی مشد حسن

مهدی وهاب زاده پسر مشهدی حسن آخرین پسر جوان روستای پارساست که هم اکنون درکنار پدر  زندگی می کند و باعث امید واری پارسائیان است .




 






فروش زمین ویلایی درییلاقات  هزارجریب

http://parsa-village.blogfa.com/category/30

http://shomal1000.blogfa.com/


نظرهای شما سرمایه این نگارنده است

 

[ چهارشنبه بیست و ششم مهر 1391 ] [ 9:25 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
 

گوشتی

 در فصل بهار و بخصوص اردیبهشت ماه در هزارجریب زمان چیدن  قارچی طبیعی است که به گوشتی معروف است

در بین اهالی زمانی که آسمان رعد و برق میزند  موقع رشد و برداشت محصول می باشد و این قارچ در پای درختان و زمینهای علفزار رشد می کند.

به هزارجریب بیایید و از خوردن قارچهای طبیعی سرخ شده در اردیبهشت ماه  لذت ببرید


 


 


نظرهای شما سرمایه این نگارنده است

[ شنبه بیست و دوم مهر 1391 ] [ 11:0 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

خانواده محترم آقای داوود بخشی آغوزدره ای

درگذشت جوان ناکام  حسن بخشی نوه میر شجاع موسوی پارسایی موجب تاسف و تاثر فراوان گردید

مردم روستای پارسا   ضمن عرض تسلیت در  مصیبت  وارده  با شما همدردی نموده و  از خداوند متعال،  صبر و شکیبایی برای خانواده محترمتان  مسالت دارند.

[ یکشنبه نهم مهر 1391 ] [ 9:23 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

هزار جريب در سفرنامه لیوتنان کلنل لوات

کلنل برسفرد لوات قونسول دولت بهیه انگلیس در استرآباد، از طهران به استرآباد و تعیین وضع جغرافیایی عرض راه از طهران به استرآباد مابین سنه 1881 و سنه 1882 مسیحی (مطابق سنه 1298 و سنه 1299 هجری)


 لیوتنان کلنل لوات نقشه آن راهی که مسافرت نموده به طور تحقیق کشیده [به] دور اول آن مسافرت نامه ملحق کرده‌اند مقیاس این نقشه را از قرار یک فرسنگ در نیمکره (نیم گره)قرار داده‌اند و خط قرمزی که در این نقشه کشیده شده است

راهی است که لیوتنان کلنل لوات در آنجا عبور نموده و این راه از طهران است به سمت شمال الی علت و از آنجا به دره لار و جنوب کوه دماوند، و از آنجا از راه مابین رودخانه هراز و فیروزکوه، به کُرند و از آنجا به فولاد و محلّه و شاهکوه و از آنجا به استرآباد و بعد از استرآباد به شاهرود.

منزل بیست و یکم از کرند به فولاد محله در این روز هوا مه داشت باد شمالی نیز می‌آمد و قدری سرد بود. اگر فصل اوایل اسد بود هوا برودتی داشت که ما محتاج بالاپوش بودیم.

 از دره حوسکو حوالی صحرای کرند روانه شدیم این دره بسیار کم عرض بود. دو کوه مرتفع در اطراف داشت. بعد ا ز چند فرسنگ طی مسافت به محلی رسیدیم که موسوم است به رسم رودبار در آنجا دره و سعتی پیدا کرد.

راه فولاد محله بعد از یک فرسنگ و نیم مسافت که از کوه پلور می‌گذرد از این دره خارج می‌شود. و از آنجا به سمت شمال می‌رود و از کنار دو مرتفع عبور نموده به کوهی می‌رسد که بالا سر فولاد محله واقع شده، و پانصد ذرع ارتفاع دارد. در عرض راه به قریب یک فرسنگ مسافت سیاه چادر است. در ایلات مازندرانی و غربال بندها و غیره منزل کرده‌اند، و هر دسته مرتع جداگانه دارند. و از برای خود زراعت جو و گندم می‌کارند در این وقت همه مشغول جمع‌آوری محصول بودند.

دو ساعت بعدازظهر وارد فولاد محله شدیم. نه ساعت راه آمده بودیم. فولاد محله ده معتبری است که قریب پانصد نفر جمعیت دارد.

 این ده در یک زمین مرتفع مدور واقع شده. و اراضی اطراف آن همه زراعت می‌شود و آب قناۀ دارد. خانه‌های این ده همه سقف مسطح دارند و دیوارها از گل چینه ساخته شده است.

در وسط ده خرابه یک برج قدیمی نمایان است. اطراف ده باغات بسیار است. یک باغ وسیع که درختان چنار کهن دارد موسوم به باغ سرتیپ.

این باغ را ابراهیم خان سرتیپ حاکم هزار جریب بنا نموده است. هزار جریب در سمت شمال غربی ده واقع است. در حوالی فولاد محله دهی هویدا نبود و کوه‌های اطراف همه خشک بودند ولیکن از سمت شمال جنگل عظیم طبرستان نمایان بود.

 از فولاد محله کوه موسوم به شاهکوه مشاهده می‌شد. راه مستقیم از فولاد محله به چهار ده راهی است که از دره شرقی از راه چشمه اعلی دامغان می‌رود و راه دیگر از محاذی آن در دره تنگه سیری می‌رود و چون این راه غیرمستقیم در نزد علمای جغرافیا غیرمعلوم بود.

 ما این راه غیرمعمول را انتخاب کردیم. منزل بیست و دوم از فولاد به پیشرت در این روزنه ساعت تمام راه رفتم دو ساعت بعد از حرکت از فولاد محله راه متدرجاً بالا رفت تا آنکه از دو هزار و دویست ذرع به دو هزار و چهارصد ذرع ارتفاع رسید. راه از آنجا در کنار رودخانه که از وسط تنگه شاهپور می‌گذرد عبور نموده به تنگه سیری می‌رسید. از بالای کوه تنگه سیری منظره خوبی دارد.

 این دره درخت زیاد دارد و چند دره در آنجا واقع است. که این باغات دارند. اسامی دهات و لنا، تبلسه، کرات. آب این دهات در سمت شمال به تنگه شار آب می‌رود در سمت شرقی دره سیری چشمه‌های آب معدنی بسیار است و مخصوصاً در صورت یک چشمه آب گوگردی دارد که مردمان مریض و آنهائی که وجع مفاصل دارند بدانجا زیاد می‌روند. و این آب برای آنها نفع کلی می‌بخشد.

 پیشرت قریه کوچکی است و اطراف ان درختان گردو و غیره است یک چشمه آب دارد. درختان این ده خیلی خوب است. و به خاطر می‌آورد درختان انبه هندوستان را در عرض راه از چندین دره و دربند عبور نمودیم.

همه جا جنگل انار وحشی و غیره بود و کبک زیاد داشت. منزل بیست و سیّم از پیشرت به چمن منقا راه از تنگه سیری کنار رودخانه موسوم به همین اسم که در سمت شمال شرقی به طرف جنوب غربی جاری است می‌رود.

 کوه‌های دو سمت این دره یکصد الی یکصد و سی ذرع ارتفاع دارند. این کوه‌ها به واسطه شهرهای عظیم که به سمت جنوب جاری هستند از یکدیگر منفصل می‌شوند.

 در یک دره در کنار یکی از این رودخانه‌ها قریه کله سریا کله هزار واقع است و قریب هشتاد خانه پانصد نفر جمعیت دارد. اطراف ده هر قطعه زمین مناسبی را زراعت کرده بودند. از این دره که گذشتیم.

به قریه صورت رسیدیم چشمه‌های آب گوگردی که سابقاً ذکر شد در حوالی این قریه واقع است. در این کوه‌ها درخت‌های سروکوهی زیاد دارد.

در سمت شمال راه در کمرکوهی قریه است موسوم به بدله که قریب هفتصد نفر جمعیت دارد. از این ده که گذشتیم در یک دره وسیعی متدرجاً فرود نمودیم. تا آنکه از دو هزار و پانصد ذرع ارتفاع به دو هزار و یکصد ذرع رسیدیم.

در محلی که این دره به دره چهارده متصل می‌شود و کوه‌های متصل اطراف متدرجاً پست می‌گردد و در سمت جنوب مساوی می‌شود به دره ای که به چشمه علی می‌رود. در دو فرسنگی رودخانه که از این دره می رود در جایی که اراضی سه هزار ذرع ارتفاع پیدا می‌کند.

 صدف و اشیاء دریائی در زمین بسیار یافت می‌شود. در منقا یک چشمه آب معتبر و چمن وسیع دارد. در کنار چشمه چادر زدیم و شب را در آنجا توقف نمودیم. هوا سرد بود و از سمت تنگه سیری باد شدیدی می‌آمد. به قسمتی که به چادرها اذیت می‌رساند.

در منقاء به جز شیر که از شبانها گرفتیم چیزی ممکن نبود. منزل بیست و چهارم از متقا به چهارده در این روز ما دیر ملتفت شدیم. که اگر از دره سمت شمال از راهها توده و نمکه روانه شده بودیم زودتر به منزل می‌رسیدیم. ولیکن ما راه مستقیم را پیش گرفته از کنار رودخانه که به دره چهارده می‌رود رفتیم و بعد از آنکه از چندکوه گذشتیم آخرالامر به دره چهارده رسیدیم یعنی به قریه کلاته که در دو فرسنگ و نیمی چهارده کلاته واقع است.

 این ده چهل، پنجاه خانوار جمعیّت دارد. و باغات توت و گردو زیاد دارد. و در سمت غربی ده چند چشمه آب دارد که به ده می‌رود. ما در قریه کلاته از راه چشمه علی به چهارده رفتم در عرض راه از اراضی مزروع و خرابه های چند ده عبور نمودیم.

 از چمن منقا شش ساعت و ربع به ظهر مانده حرکت کردیم. این یکی از باغات دولتی ایران است. این باغ را فتحعلی شاه بنا نموده است. و احتمال کلی می‌رود. زیرا که درخت‌های کهن هفتاد ساله زیاد دارد، ولیکن مثل سایر باغات دولتی ایران مخروبه است.

 مواجب دیوان کفاف باغبان‌ها را نمی‌دهد و ایشان برای جلب منفعت خود هر کس را در این راه می‌دهند. قریه چهارده ملکی میرزا یوسف مستوفی‌الممالک است. و مرکز مکاری خراسان می‌باشد.

خانه‌ها و ملبوس اهل این ده به طرز اهل عراق است. از کوه شاه برف آب می‌شود و رودخانه عظیمی جاری است. که از وسط این قریه می‌گذرد، چهارده چهار مزرعه است و اسامی آنها از این قرار است: کشاش، وازین، سردوان، کاله، این مزارع باغات مشجر از توت و گردو، و غیره زیاد دارند و هر یک امامزاده دارد، از چهارده راه شاهکوه را پیش گرفته از دره سمت شمال روانه شدیم. و به قدر یک فرسنگ از اراضی مزروع جو و گندم عبور نمودیم تا آنکه دره به سمت راست پیچید و از آنجا از یک راه مارپیچی بالای کوه رفتیم.

شاهکوه فاصله است فیمابین اراضی دامغان و اراضی بحر خزر، این کوه‌ها همه خشک هستند. اما کوه‌های سمت شمال نمایان است و هه سبز و خرم هستند. و از درخت‌های سرو کوهی پوشیده شده‎اند. از شاهکوه که فرود نمودیم از دره گذشتیم.

 یک رودخانه از آب شاهکوه از وسط آن عبور می‌نمود. در انتهای دره آبشاری بود که دو هزار و سیصد ذرع ارتفاع داشت.

 در نزدیکی آبشار چشمه بود. در کنار آن چشمه چادر زدیم. و شب را توقف نمودیم. نه ساعت تمام در راه بودیم. منزل بیست و پنجم از چشمه نزدیکی چهارده به زیارت حسن‌رود در این روز نیز راه خیلی مسافت داشت و مشکل بود. دلیل راه همراه نداشتیم. و اگر چه به هدایت راه گذارها راه را گم نکردیم لیکن اگر یک نفر بلد داشتیم ما را از راه نزدیک‌تر می‌برد و کمتر مشقت داشتیم.

 راه به طرف شرقی می‌رفت. از سمت شعبه شمالی شاهکوه تا اینکه به قریه شاهکوه بالا رسید. و از آنجا به طرف شمال به چهارباغ که محل سیاه چادر یک طایفه غربال بند بود. بعد از چهار باغ راه به طرف شمال غربی رفت. و از یک تپه که هفتصد ذرع ارتفاع داشت بالا رفتیم بعد فرود نمودیم و از سه هزار دویست ذرع ارتفاع به ده هزار و دویست ذرع رسیدیم و شب را در آنجا توقف نمودیم.

 در این وقت شش ساعت از ظهر گذشته بود. سیزده ساعت تمام راه آمده بودیم و برای ما و اسب و قاطرها لیکن توانایی باقی نمانده بود. در عرض راه از دامنه شمالی شاهکوه همه جا جنگل بود و راه برای عراده و توپ همه جا خوب بود لیک در جائی که به تپه هفتصد ذرعی می‌رسد که قبل ذکر شده شاهکوه نشان و منظر خوبی دارد.

 مثل یک دیوار سنگی می‌ماند و راه بالارو ندارد. یعنی بیش از سیصد ذرع ممکن نیست کسی بالا رود. این کوه چهار هزار و دویست ذرع ارتفاه دارد. و از راههای اطراف کوه رودخانه‌ها جاری است. قریه شاهکوه پائینی در دامنه کوه واقع است. ما به این ده نرفتیم لیکن از دور نمایان بود موسیو پترسن یکی از حکمای طبیعی روس و معلم مدرسه اونیور سیته دور بارت برای تحقیقات به شاهکوه آمده و در این قریه موقف داشت. بعدها در استرآباد من او را ملاقات کردم.

 او می‌گفت که نباتات و حیوانات این کوه قابل اعتنا نیست در دره‌های حوالی شاهکوه زراعت زیاد می‌شود ولیکن کوه‌ها همه سنگی مثل غالب کوهستان ایران خشک هستند در بعضی جاها سرو کوهی دارد.

ما از قریه حاجی آباد که در سر جاده شاهرود واقع است عبور نمودیم و از کنار رودخانه که اطراف آن همه چمن بود گذشتیم و به چهارباغ رسیدیم که برج و چند قطعه باغ داشت در این جا از کوهی بالا رفتیم که هفتصد ذرع ارتفاع آن بود.

 در این وقت دو ساعت و نیم از ظهر گذشته بود. در اینجا وضع مملکت مثل اینکه سحر کرده باشند یک دفعه تغییر کرد. در این محل مرتفع که رسیدیم یک مرتبه جنگل انبوه بلوط و نارون و غیرها هویدا گشت، از گردنه میخ ساز تا این مکان همه جا کوه‌های خشک سنگی بود.

 این تغییر وضع فرح کلی بخشید. از کوه که فرود نمودیم داخل جنگل شدیم. ابتدای جنگل قریب سه هزار ذرع از سطح دریا ارتفاع داشت. چهار ساعت بعدازظهر به چشمه سیاه کند رسیدیم. از این جا قریه زیارت از دور نمایان بود.

 از این محل به بعد راه بسیار بد بود. اگرچه از وسط جنگل می‌رفتم و جنگل منظر خوبی داشت و مفرح بود. لیکن گِل و باتلاق به قسمی بود که اسب فرو می‌رفت و بعضی جاها خطر داشت و چون یکی از همراهای ما در شاهکوه عقب ماند، که یک بلد راه بیاورد بر آن شدیم که نرسیده به قریه زیارت هر جای مناسبی که بدست آمد موقف نمائیم.در این وقت پنج ساعت و نیم از ظهر گذشته بود.

 منبع: سفرنامه لیوتنان کلنل برسفرد لوات/ ترجمه از محمدحسن‌خان اعتمادالسلطنه؛ به‌کوشش خدیجه اعتصامی 

[ یکشنبه دوم مهر 1391 ] [ 13:57 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 

هزار جريب در سفرنامه افضل الملك

 

افضل الملك كه به عنوان رياست دفتر ايالتي مازندران به مازندران سفر نمود روز شمار سفر خود به مازندران از 26 شعبان 1331 تا هجدهم جمادي الاخر 1332 را به نگارش در آورد ه كه شامل مطالب ارزشمندي مي باشد.


در مورد وجه تسميه و حكومت چهاردانگه داراي مطالب با ارزشي است. هزار جريب بلوكي است بسيار معتبر هم دهات قشلاقي و هم دهات ييلاقي دارد.

 از طرف ساري كه بخواهند آنجا روند كوه هاي بلند و راههاي سخت دارد. دهات و خاكش متصل به دهات سمنان و دامغان مي شود.فولاد محله يكي از دهات معتبر آنجاست.


گليمي كه مي بافند كه معروف به جاجيم هزار جريبي است هم فرش است و هم رواندازاست. آن را روي كرسي هم مي اندازند، پرده اتاق هم مي توان قرار داد.


گندمي كه در خاك مازندران به عمل مي آيد نانش را نمي توان خورد، آدمي را گيج و بيهوش مي كند، بايد گندم ديگر به آن مخلوط كرد كه بتوان نانش را خورد، ولي گندم كه از هزار جريب به عمل مي آيد بي عيب است.


نانش خوب است. غالبا"حاكم هزار جريب از براي حكومت و من سفره هاي نان مي فرستادند كه در سر سفره گذاشته ، پلا و چلاو مي خورديم قدري هم از نان ها صرف مي كرديم. بلوك هزار جريب دو فوج سرباز به ديوان مي دهد. فوج عبارت از هزار نفر است، اما فوج اينجا هشتصد نفري است. بلوك هزار جريب مشتمل بر دودانگه و چهاردانگه است كه هر محل حاكمي دارد .


 اين كه دو دانگه و چهاردانگه مي گويند جهتش اين است كه امير تيمور گوركان از مير عماد الدين ، كه سيدي عالي نسب و داراي مقاماتي عاليه بوده است – كرامت و خرق عادت بزرگي ديده است. دست او را مي بوسد و به او ارادت مي ورزد و هزار جريب را به او مي بخشد و به سيور غال واگذار مي كند كه ماليات آنجا را گرفته صرف معيشت خود سازد.

مير عماد الدين در اينجا زندگي مي كند و مشغول فلاحت و زراعت مي شود. از يك زن دو اولاد داشته و يك زن دگر او چهار اولاد مي آورد، هزار جريب را ميان اولاد خود تقسيم مي كند، لهذا به دو دانگه و چهاردانگه تقسيم مي شود. مير عماد از بزرگان اهل باطن بوده است.


نتايج اولاد او هنوز باقي و برقرارند. به عزت و احترام زندگاني دارند.به حكومت هزار جريب مداخله ندارند،كناره مي جويند، اما در آن دهات ملك و حشم داشته رعايا براي آنها زراعت كرده، خودشان يه احترام زندگاني مي كنند. ميزا عباس خان كه از آن اولاد و بسيار آبرومند و عاقل و دارايمكنت بود در زمستان با اهل و عيال از هزار جريب به ساري مي آمد و در خانه هاي خود تا آخر حمل به سر مي برد.

 باز براي ييلاق به دودانگه سر املاك خود مي رفت. با من آمد و شد داشت. چندين بار به او گفتم: اگر ميل داري حكومت دودانگه را به شما واگذار كنم. قبول نکرد و گفت: به املاك خود رسيدگي كردن بهتر از حكومت دوز رو و بال(؟) است. او را عاقل يافتم.

 يكي از نتايج محترم مير عماالدين ، سيد بزرگوار جناب مستطاب آقاي شريف العلماء مي باشد كه در ساري ساكن هستند. اهل شهر بالتمام از صميم قلب به ايشان ارادت دارند.

پدرشان مرحوم حاجي ميرزا سيد محمد بوده كه بسي كرامات و خرق عادات از ايشان سرزده، تمام علماي بزرگ به آن سيد جليل القدر ارادت داشته اند.

 اهل ساري به امر و نهي جناب مستطاب آقاي شريف العلما و اخوي شان آقاي سلطان الذاكرين اطاعت دارند.

خيلي از شب ها در منزل ايشان يا در ساير منازل دعوت داشتم و با ايشان تا ساعت شش از شب رفته بسر مي بردم و مشغول حديث و اخبار و ادبيات و تاريخ و سياسيات مي شديم.

 در طهران هم كه از طرف ساري به وكالت دارالشوراي ملي منتخب شدند با بنده مانوس بود. يك دوبار با جناب امير مؤيد و ديگران به صرف ناهار در بنده منزل دعوت داشتند.

از حضور ايشان خيلي مشعوف بوديم. اگر زير بار وكالت نمي رفتند مقام ايشان عالي تر از اين مقامات بود.


خلاصه – حكومت چهاردانگه ي هزار جريب با جناب اشجع الملك بود و حكومت دودانگه با جناب اسمعيل خان صارم الملك پسر مرحوم ابراهيم خان معروف بود كه تمام دودانگه از املاك ايشان و خواهرش حاجيه خانم مي باشد.


بين اين دو امير مازندراني ضديت نقاضت بود. من حمايت از صارم الممالك كرده خيلي تقويت نمودم. نگذاشتم كه حكومت و فوج سرباز دودانگه از ايشان خارج شود.توانستم رقم حكومت براي ايشان بفرستم ، مبالغي خطير براي حكومت ومن پول فرستاد .

خواستم بعد از چندي او را به حكومت بار فروش بفرستم قبول نكرد ،گفت:در دودانگه بودن به املاك خود رسيدن و رعاياي خود را كه خانه زادند نگاهداري كردن بهتر از حكومت بار فروش است كه پس از يك سال معزولي به دست آيد.

 استقلال حكومت من در دودانگه به سر فوج و ملك خود بودن بهتر از ساير كارهاست. (منبع: افضل الملك ، ركن الاسفار ص 144- 146)

[ یکشنبه دوم مهر 1391 ] [ 13:56 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]

 

هزار جریب در سفرنامه مازندران و استر آباد،ه.ل رابينو

 

 نويسنده كتاب ، شش سال يعني از 1285 تا 1291 شمسي كنسول دولت بريتانيا در شهر رشت بود و در ظرف اين مدت يك بار در بهار سال 1288 شمسي و بار ديگر در پاييز 1289 در سراسر مازندران و گرگان مسافرت كرد.

 او در تمام خط سير خود ضمن مشاهداتي دقيق به جمع آوري اطلاعات و تحقيق پرداخت و در مراجعت به اروپا اين مشاهدات و معلومات را به وسيله بررسي كتب تاريخي تكميل کرد.


بلوك هزار جريب شامل دو قسمت است: يكي چهاردانگه ديگري دو دانگه. مي گويند هزار جريب به فخر عمادالدوله پسر امام زين العابدين تعلق داشته.

 او پيش از وفات املاكش را ميان سه پسر خود كه يكي از آنها از مادر ديگر بوده تقسيم كرد. بنابراين به دو برادر تني باهم چهار ششم يا چهاردانگ و به نابرادري آنها دو ششم يا دو دانگ ديگر رسيد.

هزار جريب محدود است از مشرق به ساور و دامغان، از جنوب به سمنان از مغرب به فيروزكوه و سواد كوه. از شمال به بلوك متعدد استر آبادو اراضي جلگه ي مازندران.

دودانگه در جنوب چهاردانگه واقع و محدود است از جنوب به كوه بشم كه سنگسر را از شهميرزاد جدا مي سازد. از مشرق به كوه ديو تنگه كه تا دهكده ي تودروار دامغان امتداد مي يابد. از شمال به بلوك يانسر و از مغرب به وسيله شاه كوه از سواد كوه جدا مي شود.

 دو دانگه چهار بلوك دارد. پشت كوه، نهرمان، بنافت و فريم.رود خانه دو دانگه از كوههاي بشم و جبال مجاورش سرچشمه مي گيرد و از ميان ده پايين كلا جريان دارد و از راه چهاردانگه جاري و در مشرق ساري به رود خانه ي تجن ملحق مي شود.

چهاردانگه چهار قسمت است. يانسر، سرخ گريه ، يخكش و سورتيچيانسر كه از انزان كوه در شمال تا شاه كوه درجنوب وسعت دارد

 و همچنين از بلوك ساور در مشرق تا سرخ گريه در مغرب، و به نه بلوك تقسيم مي شود.

 بالارستاق، انزان كوه، انزان پشت آب، غلامي ، كوهسار، اندرون تنگه ، لاي ، رمدان و برد. مركز عمده ي اين بلوك يانسر است. در اين ناحيه يه كوه است.

خوش انگور كه حاكم در آنجا خانه ي تابستاني دارد و بر قله ي آن امامزاده واقع است. كوه عبداللهي ، كيوان كوه مي گويند در اين محل 68 امامزاده هست.

نهر هاي شاه كوه ، تاش و چهار باغ از چمن ساور به يانسر و سرخ گريه جاري هستند و بعد از پيوستن به يكديگر و زارمرود را تشكيل مي دهند كه به رود خانه ي نكا كه بين ساري و اشرف جاري است مي ريزد.

 بلوك سرخ گريه كه شامل يخ كش نيز هست از جنوب به كوه تير پرو و كفتر گلي . از شمال به كوه خوش انگور . از مشرق به خطير خيل. از مغرب به (ده كليا) و نهر استالم يا استارم و به چهار بلوك تقسيم مي شود: زارمرود، تيركار، اچ رستاق، بلوك كوچك يخ كش يازده ده دارد.

 نتوانستم اطلاعاتي جامع راجع به سورتچ به دست بياورم. محل عمده ي آن كيوسر است و آن دهي است داراي 200 خانوار و تابستان ها حاكم در آنجا اقامت مي نمايد.


اطلاعات مذكور در باب هزار جريب از سر كرده هايي كه با اطلاع بودند تحصيل شد، ولي با اطلاعاتي كه در دفاتر مالياتي نوشته شده است تطبيق نمي كند.

به موجب دفاتر رسمي مزبور تقسيمات هزار جريب به قرار ذيل است: دو دانگه... بنافت، چهاردانگه، اچرستاق، انران كوه، بالارستاق، برد، بركا، چالو، دركا، غلامي، كوه سر، كيوسر، لاي، مواضع، ميان سي، پيرجه، سعيده، سرتيكه، تيركار، كه شامل خاصه رمداني، ورديمه، ول ويمه و واري و زارم رود است. يخ كش جزء اشرف محسوب شده است. (منبع:رابينو ص 96 و 97 و 98)

[ یکشنبه دوم مهر 1391 ] [ 13:55 ] [ محمد و ضیاء پارسایی ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

این وبلاگ توسط دو فرد علاقه مند به منطقه هزارجریب و روستای پارسا درتاریخ سوم دیماه سال 86 ایجاد شده که هدفشان شناساندن منطقه هزار جریب و روستای پارسا به دوستداران این مرز و بوم می باشد


محمد موسوی پارسایی09190836873
ضیاء رئیسی پارسایی09113739572

کپی برداری با ذکر منبع بلا مانع است



برچسب‌ها وب
امکانات وب
  • رضا
  • سخیف